Müjgan..

10.04.2019 - 11:28
Yorum Yap

Gün ağardı ayrılık zamanı, gündoğumunun kızıl büyüsünde yatıyor hayatımızın tüm ahengi. Geldi o an ben gidiyorum Müjgan. Hiçbirşeyi yerine koyamadığım bir sen vardın. Ayrılık zamanı geldi mi tükenmeden gitmeli en ihtişamlı anında gitmeli. Değil mi Müjgan.. Bir daha sevebilir mi insan? Aşk kaderi yenipte bir kez olsun, sevgi yaşanmaz mıydı? Kadere mi yedildik yoksa kadere mi suç yükledik. Müjgan, sanırım kendimize yeldik. Yenildik Müjgan, yenildim bir kez daha. Ama herşey yine aynı kalacak, gidiyorum diyorum ama bakma öyle dediğime, belirlibir kalıba sığdıramam seni. Kolaymı öyle Müjgan, kolay mı? Hadi ben giderim senden de o bakışların gözümden, sesin, ellerin gider mi? Elini tutup düşlediğim gibi bakamasam da gözlerine. Gidemem Müjgan. Özlemini hafifletmek için sinirine, zaaflarına yenik düşer kaybolursun anılarında. Ama bu bitmedi Müjgan, kapattım kalp kapısını bir zaman için elbet bir gün buluşacağız. O gün ki divan kurulup o kapı açılacak ve bir ses nüks edecek kulaklarda başımızı gök yüzüne çevirip derin bir nefes alacağız ve biz seninle o gün karşılaşacağız. O gün Müjgan o gün.. Bencilliğimiz uğruna açtığımız yaraların hesabını verceğiz. O gün ya ilelebet bir bütün olacağız yada bilinmez bir deryaya açılıp yok olacağız.

 

Facebook'ta Paylaş Twitter'da Paylaş Google Plus'da Paylaş

YORUM YAZIN