Hiçbirşeye karşı!

12.04.2019 - 11:39
Yorum Yap
Cennet ÇALIK

Cennet ÇALIK

Şu içimdeki karmaşanın bir an önce son bulmasını istiyorum artık. Bir adım atıyorum, ilerlediğimi düşünüp geri bakıyorum, daha da geri gitmişim. Bir arpa boyu yol alamıyorum. Bir gram ilerleyemiyorum. Sıkılıyorum… Herşeyi arkamda bırakıp, hiçbir vicdan yükümlülüğü olmadan kaçmak istiyorum. Yapamıyorum. Bırakamıyorum. Sıkıldım. Hem de çok! Bırakmak istiyorum sevdiğim, sevmediğim kim varsa, çünkü artık kim seviyor, kim sevmiyor, kim sayıyor, kim saymıyor, kim değer veriyor, kim vermiyor anlayamıyorum. İçimde hep bir anlamsız huzursuzluk var. Gözlerimde sahte bir mutluluk, kimse birşey anlamasın diye. Kimse güçsüz düştü demesin diye. Tavrım bile değişti. Öfkem arttı. Sabrım tükendi. En ufak birşey de bile kafam atıyor, yakıp yıkmak istiyorum herşeyi. İç huzur, sevgi, saygı hiçbirşey kalmadı bende. Belki yaşadığım yıllar, yaşadıklarım beni bu noktaya getirdi, bilmiyorum. Ama sabrım kalmadı artık. Hiçbirşeye karşı!Sonra düşündüm. Neden böyle olduğumu sorguladım. Çünkü ben hep “-miş” gibi yapmışım. Hep mutluy-muşum, aşık-mışım, huzurluy-muşum gibi yapmışım. Sahte duygular birikmiş, söyleyemediklerim birikmiş, bir dağ olmuş beni aşmış. Eskiden bahar geldiğinde, içim kıpır kıpır olurdu, eve girmek istemezdim. Eskiden sonsuz hayaller kurardım gerçek olmayacağını bile bile. Eskiden aşık olabilirdim ben. Koşulsuz da olsa sevebilirdim. Sanırım tükendim!

 

Facebook'ta Paylaş Twitter'da Paylaş Google Plus'da Paylaş

YORUM YAZIN